Կարին Տոնոյանը գրում է. ՄԵՆՈՒԱ…. Հիշում ես, երբ Սարդուրը երկու տարեկան էր, մի օր ասացիր՝ անընդհատ բարձրանում է պահարանների վրա, ի՞նչ անեմ մայր: Ասացի՝ ուշադիր եղիր, սակայն բարձրունքի ձգ տումը զավակիդ մեջ չկո տրես…..: Քեզ էլ էի սովորեցրել միայն

բարձրունքների ձգտել, սակայն չհասկացա, որ հերթական բարձունքը դա վադիր էր, Մեն, որ սողունների և կր ծողների դա վադիր պատ երազմի բարձունքները մա հաշունչ էին….. չհասկացա, Մեն, չհասկացա….. Գիտեմ, ներում չունեմ, ինքնաներում չունեմ….. ուրեմն ճանապարհս մեկն է՝ անաղ ոք կռ իվ պիտի տամ քո չնվ աճած

բարձունքները հետ բերելով քեզ հասնելու համար…. Քո ԱՆԿԱԽՈՒԹՅՈՒՆԸ բացարձակ էր, Մեն, Հայաստանից խլ ված անկախության համար պայ քարն էլ պիտի բացարձակ լինի…… խոստանում եմ: Սեպտեմբերի 21-ին ժամը 18.00 ես կգամ քո շի րիմի, մեր բոլոր զավակների շի րիմի առաջ եր դվելու, որ հետ կբերենք այդ ԱՆԿԱԽՈՒԹՅՈՒՆԸ…. Այդ օրը կգան բոլոր հայերը, անհոգ եղիր, մեզ մենակ չեն թողնի…

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *